Γεια σας και πάλι αγαπητοί μας αναγνώστες!Μας λένε Δήμητρα και Δέσποινα!Εγώ που σας γράφω αυτή τη στιγμή ονομάζομαι Δέσποινα!Θα σας πω για κάτι που συνέβη στην Δήμητρα.Ήτανε, λέει, στο μάθημά της και ξαφνικά ήθελε να πάει στη τουαλέτα.Όταν μπήκε στην τουαλέτα και έκλεισε την πόρτα, άκουγε κραυγές τρομοκρατημένων κοριτσιών.Βγήκε, λοιπόν, γρήγορα η Δήμητρα να δει τι συνέβη εκεί!Ήταν δύο μικρά κοριτσάκια που έκλαιγαν.Είπαν στη Δήμητρα πως είδαν σκιές μες την τουαλέτα και άκουγαν μια γλυκιά, κάπως ξεψυχισμένη φωνή να τους λέει ήρεμα:
-Μη φοβάσαι, κοριτσάκι!!!Εγώ είμαι εδώ.Και θα είμαι πάντα.Δεν θα με γλιτώσεις.Θα βασανιστείς όπως κι εγώ.Αλλά τώρα είναι πολύ αργά για εμένα.ΉΡΘΕ Η ΣΕΙΡΆ ΣΟΥ!
Και με αυτά τα λόγια το κοριτσάκι βγήκε από την τουαλέτα γεμάτο δάκρυα.Από εκείνη τη μέρα, σοβαρολογούμε, δεν ξαναπάμε στην τουαλέτα στο σχολείο μας!Και γιατί?Γιατί κάθε φορά που πηγαίναμε βλέπαμε σκιές στους τοίχους και ακούγαμε διάφορες κραυγές.
-Μη φοβάσαι, κοριτσάκι!!!Εγώ είμαι εδώ.Και θα είμαι πάντα.Δεν θα με γλιτώσεις.Θα βασανιστείς όπως κι εγώ.Αλλά τώρα είναι πολύ αργά για εμένα.ΉΡΘΕ Η ΣΕΙΡΆ ΣΟΥ!
Και με αυτά τα λόγια το κοριτσάκι βγήκε από την τουαλέτα γεμάτο δάκρυα.Από εκείνη τη μέρα, σοβαρολογούμε, δεν ξαναπάμε στην τουαλέτα στο σχολείο μας!Και γιατί?Γιατί κάθε φορά που πηγαίναμε βλέπαμε σκιές στους τοίχους και ακούγαμε διάφορες κραυγές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου