Ένα βράδυ

Αυτή είναι αληθινή ιστορία.Όταν ήμουν 11 χρονών ένα βράδυ είχαμε κανονίσει να κάνουμε πιτζάμα πάρτι μαζί με τις φίλες μου.Βάλαμε να δούμε ένα θρίλερ, την φωνή του θανάτου.Ήταν πάρα πολύ τρομαχτικό.Έδειχνε πως έπαιρνε κάποιος τηλέφωνο και άκουγε την κραυγή του όταν θα πεθάνει.Στις επόμενες δύο μέρες αυτός που του είχαν τηλεφωνήσει είχε πεθάνει. Tο έργο δεν είχε φτάσει ακόμα στην μέση.Και χτυπάει το ξαφνικά το τηλέφωνο του σπιτιού μου.Το απαντάω επειδή νόμιζα πως θα ήταν ο πατέρας μου που έλειπε σε ταξίδι.Φοβόμουνα πολύ και το έβαλα σε ανοιχτή ακρόαση.Τότε άκουσα έναν βήχα σαν να είχε κάποιος πνευμονία.Εγώ οι φίλες μου τρομάξαμε πολύ.
Η φωνή έλεγε 'έξω, έξω'. Κοιτάξαμε έξω από το παράθυρο.Τότε είδαμε έναν κύριο ντυμένο στα μαύρα με καπέλο.Πήγε να κοιτάξει μέσα στο σπίτι.Εμείς τρελαθήκαμε και ουρλιάξαμε κλίνοντας την κουρτίνα.Η μητέρα μου ξύπνησε και ρώτησε τι συμβαίνει.Εμείς της είπαμε πως κάποιος τηλεφωνούσε και μας έλεγε να κοιτάξουμε έξω.Όταν η μητέρα μου κοίταξε δεν ήταν κανείς έξω.Μας είπε πως μάλλον ήταν φάρσα. Μετά μας είπε να μην δούμε άλλο το θρίλερ και να κοιμηθούμε.Λίγη ώρα μετά αφού η μαμά μου είχε κοιμηθεί.Ξανά χτύπησε το τηλέφωνο.Μας τηλεφωνούσε ο ίδιος αριθμός.Εμείς το γράψαμε σε μία κόλλα χαρτί και απαντήσαμε.Έλεγε όλο έξω, κοιτάξτε έξω.Εμείς πήραμε το κινητό μου για να βγάλαμε μια φωτογραφία.Ο άνθρωπος μας κατάλαβε και έφυγε τρέχοντας.Δεν τον προλάβαμε να βγάλουμε φωτογραφία. Την επόμενη μέρα το είπαμε στην μητέρα μου και πήγαμε να δούμε ποιανού αριθμός ήταν αυτός.Μας είπαν πως αυτός ο αριθμός δεν αντιστοιχούσε σε κανέναν.
Τηλεφωνούσαμε και μας έλεγε πως αυτός ο αριθμός δεν υπάρχει.Από τότε δεν ξανά
κάναμε πιτζάμα πάρτι.Μετά από έναν μήνα πιάσανε έναν τρομοκράτη που κάνει όλο τέτοιες φάρσες με αριθμούς που έληγαν σε μία μέρα.Μάλλον αυτός μας τηλεφωνούσε, μάλλον και όχι...